Posługi i święcenia
czwartek, 20-11-2025 | dodał: Administrator
Sięgamy teraz po to, co stanowi fundament kościoła: kapłaństwo i sakrament kapłaństwa. I drodze do sakramentu kapłaństwa. Sakrament święceń, bo też tak można to określić, (sakrament kapłaństwa, sakrament posługi apostolskiej – to także inne określenie) obejmuje trzy stopnie: episkopat, prezbiterat i diakonat.
Posługi przed soborem Watykańskim II
Zanim omówimy stopnie kapłaństwa, jeszcze może parę słów o posługach. Przed reformą liturgii dokonaną przez Sobór Watykański II w drodze do święceń wyróżniano posługi:
Ostiariatu - W Starym Testamencie zostali opisani wyznaczeni stróże, którzy otwierali o świcie bramy świątyni, pilnowali do niej wchodzących. W pierwotnym Kościele wprowadzono taką posługę w miejscach gromadzenia się wyznawców Chrystusa. Czuwali oni, by na zgromadzenie nie przychodzili nieochrzczeni, w razie niebezpieczeństwa ostrzegali, a po homilii pilnowali opuszczenia budynku zborowego przez katechumenów oraz pokutników. Pełnili też funkcje posłów biskupich. Nałożono na nich również obowiązek dzwonienia na nabożeństwa;
Lektoratu - Pierwsze informacje o zinstytucjonalizowanym lektoracie pochodzą z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Już w 251 roku papież Korneliusz wymienia istniejące w Kościele Rzymskim grupy duchownych, wśród których są także lektorzy. Istnienie tego urzędu w starożytności potwierdzają Tertulian i św. Cyprian. W pierwszych wiekach lektorat był stopniem wejściowym do stanu duchownego, od piątego stulecia wprowadzenie do duchowieństwa następowało z przyjęciem tonsury. Początkowo lektorzy zdobywali stosowną wiedzę oraz umiejętności przez praktykę, ale już w 527 roku hiszpański synod w Toledo polecił, żeby lektorów uczyć i wychowywać w domu biskupa. Z czasem zadanie kształcenia młodych duchownych przeszło na proboszczów, co dało początek szkołom parafialnym
Egzorcystatu - Początkowo, w czasach wczesnochrześcijańskich funkcja egzorcysty stanowiła charyzmat, i nie łączyła się z formalnym ustanowieniem. Z czasem stał się osobnym stanem, posługą (w dawnej teologii: święceniem niższym), a urząd ten powierzano przez wręczenie księgi z egzorcyzmami, albo innej księgi liturgicznej. Za papieża Korneliusza Kościół Rzymu posiadał pięćdziesięciu dwóch egzorcystów, lektorów i ostiariuszy, ale urzędy te nie były jeszcze zhierarchizowane. Uszeregowanie tych posług według praktykowanej jeszcze gdzieniegdzie kolejności ich przyjmowania miało miejsce dopiero w wieku V. Z upływem czasu zanikła w Kościele praktyka udzielania posług na stałe, i stały się one wyłącznie stopniami na drodze do kapłaństwa. Tym samym zmalało znaczenie ustanowionych egzorcystów, a ich zadania przejęli kapłani.
Akolitatu - (z greckiego ἀκόλουθος „akólouthos” – „towarzyszący, idący za kimś” lub ἀκολουθέω „akóloutheo” – „iść za kimś, naśladować, towarzyszyć”). Akolita, z racji swojej posługi, ma pierwszeństwo przed innymi świeckimi w wypełnianiu szeregu funkcji podczas mszy świętej. Do właściwych akolitom zadań należy:
- niesienie krzyża i świec w procesji wejścia;
- podawanie ksiąg, w szczególności mszału;
- pomoc w przyjmowaniu darów (gdy jest procesja z darami) lub podaje je kapłanowi;
- przygotowanie ołtarza podczas Eucharystii;
- asystowanie kapłanowi podczas okadzenia darów, krzyża i ołtarza (gdy nie asystują kapłanowi diakoni);
- okadzanie kapłana i wiernych (gdy brak diakona);
- rozdzielanie Komunii Świętej (gdy brak odpowiedniej liczby wyświęconych szafarzy);
- puryfikowanie i porządkowanie naczyń liturgicznych po rozdzieleniu Komunii, albo też po zakończeniu Mszy św.
Akolita może udzielać Komunii Świętej w czasie mszy lub poza nią, zanosić ją do chorych lub w wypadku konieczności podać ją umierającemu jako wiatyk. Czyni to jednak tylko gdy ze względu na podeszły wiek lub stan zdrowia kapłan lub diakon nie może tego czynić, lub liczba osób przystępujących do Komunii jest tak duża, że powodowałoby to znaczne przedłużanie się celebracji. Akolita ustanowiony obrzędem jest więc z urzędu szafarzem nadzwyczajnym Komunii Świętej (zwyczajnymi szafarzami są duchowni). Może on również wystawić Najświętszy Sakrament do adoracji, nie ma natomiast prawa udzielenia Nim błogosławieństwa.
Subdiakonat - wywodzi się z pierwszych wieków Kościoła. Gdy około wieku V ustalono precyzyjnie hierarchię i precedencję w Kościołach lokalnych, uznano subdiakonat za najwyższy stopień święceń niższych. Z kolei za papieża Aleksandra II subdiakonat zaliczono w Kościele łacińskim do święceń wyższych. Powodem było składanie przez kandydatów przyrzeczenia życia w celibacie i odmawiania brewiarza. Kolejnym argumentem było posługiwanie subdiakonów bezpośrednio przy ołtarzu i powierzenie im troski o naczynia liturgiczne. Teologicznie urząd ten nigdy nie wchodził w zakres świętej hierarchii Święcenia te przyjmowali wszyscy kandydaci na drodze do kapłaństwa. Subdiakon ubierał się w tunikę (tunicellę), nie nosił stuły, lecz miał prawo używać manipularza.
Ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat nazywano przed tą reformą święceniami niższymi, a subdiakonat zaliczano do święceń wyższych. To zaliczenie subdiakonatu do święceń wyższych było wyłącznie rozwiązaniem prawnym, wynikającym z przyjęcia przez subdiakonów celibatu i obowiązku modlitwy brewiarzowej. Natomiast teologicznie subdiakonat, tak jak pozostałe jak w/w urzędy, nie wchodził w zakres świętej hierarchii (do której należeli diakoni, prezbiterzy i biskupi).
Posługi obecnie
Reforma Soboru Watykańskiego II w liturgii zmieniła etapy przygotowania do kapłaństwa. Pozostawiono posługi lektora i akolity. Powrócono też do starożytnej tradycji Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii św. oraz diakonów stałych.
Nadzwyczajny szafarz Komunii św. to osoba świecka, którą biskup wyznaczył do pomocy kapłanowi w rozdzielaniu Eucharystii podczas Mszy św., do zanoszenia jej chorym. Posługa szafarzy w Kościele nie jest praktyką nową. Sięga ona pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy to wyznaczeni świeccy roznosili Ciało Pańskie osobom, które nie mogły uczestniczyć we wspólnych zgromadzeniach. Dotyczyło to głównie chorych i więźniów. Z czasem posługa ta została zapomniana. Przywrócił ją w Kościele papież Paweł VI w 1973 r. W Polsce została wprowadzona przez Episkopat w 1990 r. Nadzwyczajnymi szafarzami Komunii św., poza alumnami seminarium duchownego, mogą zostać mężczyźni w wieku od 25 do 65 lat. Kandydat musi być osobą, która wyróżnia się dojrzałością w wierze, pobożnością eucharystyczną, zwłaszcza odznacza się wzorowym życiem moralnym, posiada odpowiednie kwalifikacje intelektualne i aktywnie uczestniczy w życiu parafialnym. Musi być też osobą, która cieszy się uznaniem duchowieństwa i wiernych. Posługa ta wymaga odpowiedniego przygotowania, dlatego też kandydaci zobowiązani są do ukończenia studium przygotowawczego z zakresu teologii, liturgii.
Biskup diecezjalny powołuje do posługi nadzwyczajnego szafarza kandydata, którego poznał osobiście po poleceniu go przez księdza proboszcza i dwóch kapłanów. Biskup udziela tej posługi na rok, z możliwością przedłużenia jej na dalsze lata. Przed obrzędem ustanowienia, jak również przed każdym przedłużeniem misji, kandydaci winni odbyć co najmniej trzydniowe rekolekcje. Posługa szafarza jest bezinteresowna. Wynagrodzenie może dotyczyć jedynie kosztów przejazdu lub rekompensaty w przypadku, gdy na skutek wykonywania posługi uszczupliły się dochody w pracy zawodowej szafarza. Szafarz nadzwyczajny podczas posługi powinien być ubrany w albę i przepasany cingulum. Wykonuje on swoją posługę wtedy, gdy kapłanów wobec przystępujących do Komunii św. jest zbyt mało. Szafarz nadzwyczajny może, za wiedzą księdza proboszcza, zanieść Komunię św. do domów tylko osobom, których stan duchowy jest znany, zachowując przepisy liturgiczne.
Diakonat stały
Ponad 35 lat temu Sobór Watykański II przywrócił po tysiącu latach nieobecności posługę (urząd) diakonatu stałego. Obecnie jest on integralną częścią Kościołów katolickich wszystkich kontynentów i odgrywa w nich znaczącą rolę, szczególnie w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. W Europie Środkowo-Wschodniej posługa diakona stałego jest prawie nieznana. Decyzję o wprowadzeniu w Polsce diakonatu stałego podjął Episkopat Polski na początku 2004 r. Instytucję taką może w swojej diecezji powołać każdy biskup. Aktualnie w Polsce wyświeconych jest dziewięciu stałych diakonów Kościoła rzymsko-katolickiego (obrządku łacińskiego), po jednym w diecezjach warszawskiej, ełckiej i pelplińskiej oraz trzech w diecezji toruńskiej oraz opolskiej.
Diakon może sprawować wiele funkcji sakramentalnych i liturgicznych. Głosi wiernym Słowo Boże, ma również prawo do nauczania i napominania wiernych. Ponadto diakon może udzielać chrztu, przechowywać i rozdawać Komunię św., asystować i błogosławić w imieniu Kościoła związki małżeńskie, a także przewodniczyć obrzędom żałobnym i pogrzebowym. W odróżnieniu od kapłana, nie będzie mógł jednak odprawiać Mszy świętej i słuchać spowiedzi.
Historia
Tradycja diakonatu stałego jako posługi o charakterze sakramentalnym mężczyzn żonatych lub zobowiązujących się do życia w celibacie, w odróżnieniu od diakonów, którzy przyjmują te święcenia na drodze do kapłaństwa, sięga czasów apostolskich. W Liście do Filipian (Flp 1,1) Paweł Apostoł wymienia diakona obok biskupa. Diakon pełnił funkcje liturgiczne, nauczycielskie i charytatywne w Kościele i w związku z tym musiał posiadać określone kwalifikacje moralne, które św. Paweł wymienia w Pierwszym Liście do Tymoteusza (1 Tym 3,1-13).
Również pisma Ojców Kościoła potwierdzają od początku hierarchiczną strukturę Kościoła, łącznie z urzędem diakonatu. Dla św. Ireneusza z Antiochii Kościół bez biskupów, prezbiterów i diakonów był nie do pomyślenia. W pismach swych podkreślał on, że służba ta jest niczym innym jak „służbą Jezusa Chrystusa, który od początku wszystkich czasów był u Ojca i objawi się na końcu czasów”. Stąd – jego zdaniem – „diakoni nie są powołani do służby przy stole, lecz są sługami Kościoła Bożego”.
Do V w. w Kościele zachodnim diakonat był instytucją kwitnącą, a jego rolę i pozycję potwierdzały liczne sobory oraz praktyka kościelna. W następnych wiekach, z różnych powodów diakonat zanikł, stając się jedynie stopniem przejściowym do kapłaństwa. W XVI w. Sobór Trydencki dążył do wskrzeszenia tego urzędu, lecz nie powziął żadnych konkretnych uchwał w tej sprawie.
Urząd i święcenia diakonatu zachowały Kościół prawosławny i związane z Rzymem Kościoły wschodnie (syryjski i koptyjski), w których diakoni pełnią nadal funkcje liturgiczne i charytatywne. W czasach reformacji Marcin Luter i Jan Kalwin zauważyli brak diakonatu w kanonie urzędów Kościoła, ale tylko ten ostatni wprowadził go u ewangelików reformowanych.
W XX w. w Kościele katolickim myśl o wznowieniu diakonatu stałego pojawiła się w latach trzydziestych w środowisku niemieckiego Caritasu. Lecz dopiero po II wojnie światowej potrzeba misji i sytuacja tamtejszego Kościoła katolickigo inspirowały konieczność jego reaktywowania. W 1951 r. Hannes Kramer założył we Fryburgu Bryzgowijskim pierwszy ośrodek diakonacki, grupujący małżeństwa, których mężowie pragnęli poświęcić się służbie diakońskiej jako ojcowie rodzin. Następnie ośrodki takie zaczęły powstawać również w innych regionach Niemiec, we Francji, Austrii, w Ameryce Łacińskiej. W okresie przygotowującym II Sobór Watykański zamiar przywrócenia diakonatu stałego wspierał m.in. wybitny teolog niemiecki Karl Rahner SJ. To właśnie on jako jeden z soborowych ekspertów przyczynił się wniesienia tego problemu pod obrady soborowe. Ostatecznie II Sobór Watykański postanowił przywrócić go, co zapowiedziała Konstytucja dogmatyczna o Kościele („Lumen Gentium”) z 1964 r.
Vaticanum II przywraca diakonat
Sobór Watykański II zadecydował, że należy przywrócić diakonat „jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny” oraz że można go udzielać „mężom dojrzałym, również żyjącym w stanie małżeńskim, a także zdatnym do tego młodzieńcom, dla których jednak obowiązek celibatu winien pozostać w mocy” (LG art.29).
Wskazania Soboru wypełnił Paweł VI. Najpierw 18 VI 1967 roku ogłosił motu proprio „Sacrum diaconatus ordinem” z ogólnymi normami przywrócenia diakonatu stałego. W rok później ten sam papież w konstytucji apostolskiej „Pontificalis romani recognito” zaaprobował ryt, w jakim należy udzielać święceń prezbiterów i diakonów oraz określił ich formę i treść. Ostatecznie 15 VIII 1972 r. w liście apostolskim „Ad pascendum” Paweł VI ustalił dokładne warunki dopuszczenia i wyświęcania kandydatów na diakonów.
Istotne elementy regulacji prawnych, dotyczących diakonatu stałego, zawartych w powyższych dokumentach weszły do ogłoszonego 25 I 1983 r przez Jana Pawła II nowego Kodeksu Pprawa Kanonicznego.
O diakonacie stałym mówi również ogłoszony 11 X 1992 roku nowy Katechizm Kościoła Katolickiego w artykule dotyczącym sakramentu święceń. (punkty 1569-1571)
W związku problemami wyświęcania świeckich na diakonów i kryzysem tej formy posługi w wielu krajach 22 II 1998 r. Kongregacje: ds. Duchowieństwa i Wychowania Katolickiego wydały wspólnie dokumenty dotyczące formacji diakonów stałych: „Podstawowe normy formacji diakonów stałych” („Ratio fundamentalis institutionis diaconorum permanentium”) oraz „Dyrektorium o posłudze i życiu diakonów stałych” („Directorium pro ministerio et vita diaconorum permanentium”). Oba dokumenty podkreślają odpowiedzialność biskupów i wspólnot kościelnych za przygotowanie diakonów stałych do przyjęcia święceń i do podjęcia wynikających z nich obowiązków. Program formacji powinien obejmować wymiar ludzki, duchowy, doktrynalny i pastoralny. Dokumenty wyjaśniają status prawny diakona, jego prawa i obowiązki, inkardynację oraz wynagrodzenie. Podkreślają, że diakonat jest sakramentem, który „wewnętrznie i bardzo istotnie związany jest z kapłańswem Chrystusa”. Wyświęcony diakon postępuje tak samo jak ksiądz „in persona Christi”, choć nie we wszystkich posługach.
Jak zostać diakonem stałym ?
O przystąpieniu do diakonatu stałego decydują normy Kodeksu Prawa Kanonicznego i wytyczne krajowych konferencji biskupich.
Warunkami wstępnymi przystąpienia do diakonatu stałego są odpowiednie kwalifikacje duchowe i fizyczne, m.in. zdrowie fizyczne i psychiczne, głęboka religijność, łatwość nawiązywania kontaktów międzyludzkich, zaangażowanie w prace charytatywne.
Według prawa kanonicznego kandydat do diakonatu stałego – mężczyzna nieżonaty i zobowiązujący się do celibatu – może przystąpić do święceń po ukończeniu 25 lat życia. Kandydat związany małżeństwem musi mieć ukończonych 35 lat i posiadać pisemną zgodę żony. Episkopaty danego kraju mogą wydać zarządzenie o podwyższeniu wieku kandydatów do diakonatu (KPK 1031 § 2, 3).
Prawo kanoniczne nie wyznacza górnej granicy święceń. Zazwyczaj konferencje biskupie ustalają ten wiek na 50 lat dla meżczyzny, który całkowicie poświęca się posłudze diakonackiej oraz 55 lat dla tego, który oprócz diakonatu pracuje zawodowo.
Kandydaci, zgodnie z przepisami Konferencji Episkopatu, powinni otrzymać odpowiednią formację. Jeśli nie ukończyli studiów teologicznych, powinni odbyć specjalny, co najmniej trzyletni kurs, podczas którego zdobędą odpowiednią wiedzę teoretyczną i praktyczną. W ostatnim roku nauki przyszły diakon powinnien odbyć praktykę we wspólnocie parafialnej, sprawując m.in. posługę lektora i akolity.
Diakoni żonaci, którzy całkowicie oddali się posłudze na rzecz Kościoła, powinni otrzymywać odpowiednie wynagrodzenie wystarczające na utrzymanie ich oraz ich rodzin. (KPK 281 § 3)
Głównym zadaniem diakonów stałych jest wspomaganie duchowieństwa w posłudze duszpasterskiej. Mogą oni udzielać sakramentu chrztu, rozdzielać Komunię św., asystować i błogosławić związkom małżeńskim, głosić kazania podczas Mszy św., przewodniczyć obrzędom żałobnym i pogrzebowym. Nie mogą natomiast sprawować Eucharystii, spowiadać, ani udzielać sakramentu chorych. Ponadto diakon jako katecheta może głosić słowo Boże i praktykować miłość w dziełach społecznych i charytatywnych.
Święcenia kapłańskie
Diakonat
Diakon (gr. „sługa”) to duchowny Kościoła rzymskokatolickiego, który nie jest kapłanem, ale pełni wyznaczone mu funkcje administracyjne i duszpasterskie. Diakoni mogą zostać uprawnieni m.in. do udzielania chrztu oraz Komunii świętej, głoszenia Słowa Bożego bądź prowadzenia pogrzebów. Pełnią także rolę asystentów biskupów i prezbiterów w czasie funkcji liturgicznych i różnych celebracji, m.in. asystują przy zawieraniu małżeństwa. Samodzielnie mogą przewodniczyć nabożeństwom i sprawować sakramentalia. Zajmują się także dziełami charytatywnymi Kościoła. Diakon nie może natomiast m.in. słuchać spowiedzi, udzielać namaszczenia chorych czy celebrować Mszy św.
Diakonem mężczyzna staje się na mocy sakramentu święceń czyli przez włożenie rąk przez biskupa i modlitwę konsekracyjną. Jest to obrzęd nazywany ordinatio. Poprzez akt sakramentalny kandydatowi udzielany jest dar Ducha Świętego. Ponadto przy święceniach diakonów przekazuje się im księgę Ewangelii jako symbol posłannictwa głoszenia Dobrej Nowiny.
Diakoni podczas liturgii zamiast ornatu mszalnego noszą dalmatykę albo albę ze stułą przewieszoną przez lewe ramię i spiętą u dołu.
Diakonat to pierwszy (najniższy) stopień w hierarchii sakramentu święceń w Kościele rzymskokatolickim. Jest to tzw. stopień służby, gdyż zadaniem diakonów jest udzielanie pomocy i służenie kapłanom – prezbiterom i biskupom. Sam diakon nie jest natomiast kapłanem. Początki diakonatu sięgają I w. Tradycja chrześcijańska upatruje ich we fragmencie Dziejów Apostolskich, który mówi o ustanowieniu Siedmiu do obsługi stołów (Dz 6). O urzędzie diakona kilkukrotnie w swoich listach wspominał także św. Paweł (Rz 12,7; Flp 1,1; 1 Tm 3, 8-12). Św. Ignacy Antiocheński (zm. 107 r.) pisał natomiast: Niech wszyscy szanują diakonów jak [samego] Jezusa Chrystusa, a także biskupa, który jest obrazem Ojca, i prezbiterów jako Radę Boga i zgromadzenie Apostołów; bez nich nie można mówić o Kościele.
Diakonat został zatem ustanowiony już w początkach chrześcijaństwa. W pewnym momencie jednak jego znaczenie w Kościele Zachodnim zmalało i stał się po prostu przejściowym stanem przed prezbiteriatem. Dopiero Sobór Watykański zadecydował o przywróceniu stałego diakonatu i owo ustalenie wprowadzono w życie w 1967 r. Od tej pory w Kościele rzymskokatolickim mamy do czynienia z diakonatem czasowym/ przejściowym, który stanowi przygotowanie do przyjęcia następnego stopnia święceń (prezbitera) oraz z diakonatem stałym.
Stały diakonat może być udzielany żonatym mężczyznom (za zgodą ich małżonki). Po przyjęciu święceń kandydaci zostają włączeni do stanu duchownego – oznacza to, że w Kościele rzymskokatolickim duchownym może być mężczyzna posiadający rodzinę, przy czym nie pełni on posługi kapłańskiej. Należy przy tym nadmienić, że jeśli kandydat do diakonatu stałego nie jest jeszcze żonaty, to po święceniach nie może on już zawrzeć związku małżeńskiego. Obecnie na świecie posługuje ok. 30 tys. stałych diakonów.
Prezbiteriat
Prezbiteriat jest drugim stopniem w hierarchii Zgodnie z obowiązującym prawem kanonicznym prezbiteratu można udzielać tylko tym, którzy ukończyli dwudziesty piąty rok życia i posiadają wystarczającą dojrzałość, z zachowaniem ponadto sześciomiesięcznego odstępu czasu miedzy diakonatem i prezbiteratem (Kodeks Prawa Kanonicznego, Kan. 1031 $1)
Prezbiter (gr. „starszy”) to duchowny i kapłan urzędowy Kościoła rzymskokatolickiego, powszechnie „ksiądz”. Urząd prezbitera sięga starożytności; prezbiterzy byli wyznaczani już w pierwszych gminach chrześcijańskich, o czym wspomina w swoich listach św. Paweł (1 Tm 4, 14; 5, 17-19; Tt 1,5).
Zgodnie z hierarchią święceń, aby zostać prezbiterem, najpierw trzeba być diakonem. W trakcie wyświęcania kandydata na prezbitera zostaje on namaszczony krzyżmem na znak namaszczenia Duchem świętym. Przekazuje mu się także patenę i kielich. Na nowo wyświęconego kapłana nakłada ręce nie tylko biskup, jak ma to miejsce w przypadku święceń diakonatu, ale także wszyscy obecni kapłani, co stanowi wyraz braterstwa między prezbiterami.
Każdy prezbiter podlega biskupowi diecezji, w której pełni swoją posługę; można powiedzieć, że jest jego współpracownikiem. Wszyscy prezbiterzy danej diecezji tworzą z kolei razem ze swoim biskupem prezbiterium Kościoła diecezjalnego.
W Kościołach wschodnich prezbiterzy mogą być żonaci, natomiast w Kościele rzymskokatolickim obowiązuje ich celibat.
Powołaniem prezbitera jest głoszenie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów i wychodzenie naprzeciw wszystkim duchowym potrzebom wiernych oraz ludzi, którzy wciąż poszukują Pana. Źródłem i wzorem posługi każdego kapłana jest Jezus Chrystus.
Episkopat
Episkopat jest trzecim i najwyższym stopniem w hierarchii święceń w Kościele katolickim, a jednocześnie drugim stopniem uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa. Osobę, która przyjęła święcenia episkopatu, nazywa się biskupem.
Święceń episkopatu dokonuje się przeważnie w kościele katedralnym danej diecezji. Podczas obrzędu konsekrator wkłada na palec kandydata pierścień (symbolizujący władzę biskupa i jego przywiązania do diecezji), na głowę mitrę ( symbol obowiązku dążenia do świętości) oraz wręcza mu pastorał (symbol władzy pasterskiej). Aby wyświęcić biskupa konieczne jest zlecenie Stolicy Apostolskiej.
Biskup to człowiek obdarzony podczas święceń pełnią kapłaństwa. Owa pełnia kapłaństwa daje mu prawo do prowadzenia Kościoła partykularnego lub diecezji, w której naucza on wiernych, obdarza ich troską duszpasterską oraz przewodniczy podczas sprawowania liturgii.
Tylko wyświęcony biskup może udzielać sakramentu święceń wszystkich trzech stopni i czyni to wyłącznie na własnym terenie. Jest także szafarzem sakramentu bierzmowania oraz tylko on ma prawo święcenia olejów świętych.
